Torbiel śliwek – objawy i sposoby zwalczania

Torbiel śliwek występuje na terenie całego kraju. W latach wilgotnych, o dużej ilości opadów nasilenie choroby może być bardzo duże. Jak prawidłowo zdiagnozować chorobę, a przez to – skutecznie z nią walczyć? Dowiedz się więcej!

Torbiel śliwek na śliwach niechronionych lub źle zabezpieczanych, w przydomowych i działkowych ogrodach lub też dziko rosnących może być przyczyną całkowitego zniszczenia wszystkich owoców.

Sprawca torbieli śliwek i jego rozwój

Torbiel śliwy

Torbiel śliwek to jedna z przyczyn znacznych strat w towarowej produkcji owoców

fot. Katarzyna Kupczak

Torbiel śliwek wywoływana jest przez grzyb workowy Taphrina pruni. Pod względem rozwoju patogen ten bardzo przypomina Taphrina deformans powodującego kędzierzawość liści brzoskwini. Taphrina pruni zimuje epifitycznie w postaci blastospor powstałych w wyniku pączkowania zarodników workowych (askospor), głównie na korze pędów śliwy oraz na łuskach pąków.

Infekcje pierwotne za pośrednictwem blastospor następują zazwyczaj w czasie kwitnienia śliwy. Proces ten zachodzi szybciej przy dużej wilgotności względnej powietrza (powyżej 95%) lub w czasie opadów deszczu. W największym stopniu infekcje występują wówczas, gdy opady deszczu trwają co najmniej 12 godzin przy temperaturze od 10 do 20°C. Gdy zarodniki przedostaną się na zawiązki owoców, wówczas strzępki infekcyjne wnikają przez skórkę, a grzybnia przerasta miękisz. W następstwie na śliwkach pojawia się szarobiały nalot worków grzyba. Tam zaczynają rosnąć blastospory.

W okresie wegetacji śliwy nie dochodzi do infekcji wtórnych. Podczas opadów deszczu, za pomocą wiatru zarodniki dostają się na powierzchnię pędów i pąki, na których zostają do wiosny następnego roku.

Torbiel śliwek – objawy i szkodliwość 

W zasadzie jeśli chodzi o torbiel śliwek to objawy choroby widoczne są dopiero na zawiązkach owoców. Rzadko można zauważyć na drzewach kędzierzawienie i zwijanie się liści lub też skręcanie się wierzchołkowych części pędów.

W początkowej fazie, często już w czerwcu, owoc znacznie się wydłuża, czasem zagina i spłaszcza. Jego zabarwienie jest jaśniejsze niż na zdrowych drzewach, bardziej żółtozielone. Chore śliwki mają twardy miąższ o skórzastej konsystencji, niezdatny do spożycia. Często brakuje w nich pestki. W zależności od odmiany miękisz owocu może się nadmiernie rozrastać. Takiej reakcji nie podlega skórka, w czego efekcie pęka. W późniejszym czasie na owocach pojawia się delikatny, szarobiały nalot worków grzyba. To właśnie taki porażony owoc zwany jest torbielą. W konsekwencji rozwoju choroby śliwki gniją i przedwcześnie opadają.

Torbiel śliwy i możliwości zwalczania choroby

W profilaktyce ważne jest, aby porażone owoce nie pozostawały na drzewach i pod drzewami. Towarowy sad śliwowy nie powinny sąsiadować ze śliwami dziko rosnącymi albo niechronionymi drzewami w zaniedbanych sadach czy w przydomowych ogrodach. Stanowią one bowiem istotne źródło rozprzestrzeniania się patogenu.

Rozwój choroby ograniczyć mogą środki grzybobójcze miedziowe lub też dodynowe wykorzystywane do ochrony drzew w walce z innymi chorobami, prowadzonej w okresie bezlistnym, przed pękaniem pąków. Obecnie w wykazie środków dopuszczonych do obrotu nie ma fungicydów przeznaczonych do stosowania bezpośrednio przeciw torbieli śliwek. Dlatego też w zagrożonych sadach konieczne jest zgranie czasowe zabiegu i taki dobór substancji czynnych, aby jednym zabiegiem zlikwidować kompleksowo wiele sprawców chorób zagrażających drzewom.

 

Czy artykuł był przydatny?

Kliknij na gwiazdkę, by zagłosować

Ocena 2.6 / 5. Liczba głosów 7

Na razie brak głosów. Możesz być pierwszy!

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *