Ściółkowanie w sadach – korzyści

Ściółkowanie w sadach jabłoniowych jest bardzo ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym. To nic innego, jak przykrycie powierzchni gleby warstwą materiału organicznego lub syntetycznego. Jedną za korzyści stosowania tej metody jest skuteczna regulacja zachwaszczenia w sadzie. Jakie inne korzyści niesie za sobą ściółkowanie w sadach?

Ściółkowanie w sadach – poprawą warunku bytowania jabłoni

Ściółkowanie w sadach przyczynia się m.in. do eliminacji chwastów, które konkurują o składniki pokarmowe oraz wodę.

Celem każdej z metod poprawiających właściwości gleby jest osiągnięcie optymalnych warunków potrzebnych do prawidłowego wzrostu i plonowania jabłoni. Ściółkowanie w sadach przyczynia się m.in. do eliminacji chwastów, które konkurują o składniki pokarmowe oraz wodę, potrzebne jabłoniom w trakcie całego sezonu wegetacyjnego. Oprócz ograniczania rozwoju chwastów, ściółkowanie w sadach jabłoniowych chroni glebę przed nadmiernym wyparowywaniem z niej wody, pomaga utrzymać temperaturę gleby na tym samym poziomie (ogrzewając ją zimą i chłodząc w okresie upałów). Dodatkową zaletą ściółkowania w sadach jest pobudzanie do rozwoju mikroorganizmów glebowych, które wzbogacają podłoże w potrzebne składniki pokarmowe.

Ściółkowanie w sadach jabłoniowych jako metoda eliminacji chwastów

Obecnie do eliminacji chwastów, które konkurują o wodę i składniki pokarmowe z jabłoniami rosnącymi w sadach wykorzystuje się ściółkowanie gleby. Dzięki temu zabiegowi możliwe jest ograniczenie stosowania lub nawet całkowita eliminacja chemicznych środków ochrony roślin (herbicydów). Do ściółkowania gleby wykorzystuje się materiały organiczne, syntetyczne oraz „żywe ściółki”. Do materiałów wykorzystywanych na ściółkę zaliczyć można m.in.: słomę, łęty ziemniaczane, torf, obornik (w dawce 15-30 ton/ha w pierwszym i drugim roku po posadzeniu), kompost, zrębki roślinne, trzcinę oraz łatwo rozkładające się odpadki. Ściółkowanie, oprócz eliminacji chwastów, poprawia również warunki glebowe – przede wszystkim zapewnia optymalną wilgotność i temperaturę. Zwiększa również zasobność podłoża w składniki pokarmowe.

Stosowanie ściółek syntetycznych eliminuje potrzebę stosowania herbicydów w sadzie. Dość często jednak po zakończonym okresie użytkowania tego typu ściółek w sadach pojawia się problem z ich utylizacją.

Jak i kiedy ściółkować glebę w sadach jabłoniowym?

Najlepszym terminem na ściółkowanie gleby w sadzie jest wczesna wiosna.

Ściółkowanie w sadach to nie tylko eliminacja chwastów, ale również poprawa owocowania i wzrostu jabłoni. Najlepszym terminem na ściółkowanie gleby w sadzie jest wczesna wiosna. To właśnie w tym okresie gleba zawiera odpowiednio dużo wilgoci i najczęściej pozostaje jeszcze wolna od chwastów. Pamiętajmy, nie przykrywajmy ściółką gleby zmarzniętej. Z uwagi na właściwości izolacyjne ściółki gleba będzie wówczas dłużej rozmarzać. Dlatego też ściółkowanie wykonujemy wczesną wiosną – jednak dopiero w momencie, gdy nastąpi całkowite rozmarznięcie gleby. Przed rozłożeniem ściółki glebę  spulchniamy i usuwamy chwasty, jeśli się pojawiły.

Ściółkę rozkłada się pod młodymi jabłoniami w promieniu nieco większym od promienia korony. W sadach, w których jabłonie stykają się gałęziami, ściółkuje się całą powierzchnię lub pasy w poszczególnych rzędach drzew. Grubość warstw ściółki powinna wynosić ok. 20 cm. Ściółkowany materiał nie powinien dotykać bezpośrednio pni jabłoni, gdyż może przyczynić się do ich gnicia. Ściółkę można uzupełniać co roku (najlepiej na wiosnę) lub co kilka lat.

Stosowanie żywych ściółek w sadach jabłoniowych oraz wady ściółkowania

Stosowanie żywych ściółek, do których należą rośliny okrywowe, powoduje zmniejszenie zużycia chemicznych środków ochrony roślin potrzebnych do zwalczania zbędnej roślinności. Jako żywe ściółki w sadach jabłoniowych wykorzystuje się m.in. koniczyny białą i perską, lucernę, kostrzewy owczą oraz czerwoną, a także wiechlinę łąkową i mietlicę pospolitą.

Ściółkowanie w sadach pociąga za sobą konieczność wystrzegania się zaprószenia ognia, gdyż w okresach długotrwałej suszy grozi to spaleniem drzew. Sadownik powinien również monitorować podłoże ze ściółką oraz w razie potrzeby pozbywać się gryzoni nornikowatych i myszowatych (nornik polny, karczownik zimnowodny, mysz polna), które dość często zagnieżdżają się w ściółce.

Czy artykuł był przydatny?

Kliknij na gwiazdkę, by zagłosować

Ocena 5 / 5. Liczba głosów 1

Na razie brak głosów. Możesz być pierwszy!

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *